(…) het feit op zich dat je door een jongen gekust wordt, dat is zo heerlijk! Dat neemt niemand me af.
Het is augustus 1977. Ik mag mee op vakantie met de ouders van vriendin W. Ze hebben familie in Z, opa en oma, tantes en ooms, maar vooral neef A! Na wat verkennende bezoekjes, luchtige gesprekken en steelse blikken, is het dan zover: A vraagt tijdens een duik in zee of ik zin heb in een strandwandeling die avond. Opgewonden vertel ik W over mijn eerste afspraakje. Ken je die dromerige posters met zonsondergangen uit de jaren zeventig? Zee en strand zijn dé bekende elementen van een romantisch decor, zeker in mijn 15-jarige ogen. Ik ga het beleven.
Om tien uur maakt A zijn opwachting bij het vakantiehuisje. Hij pakt mijn hand. Meteen al een sensatie, ik vind het geweldig. We lopen en praten. Als we neerstrijken bij een strandhuisje steekt A een sigaret op. Ik ben zenuwachtig, babbel op goed geluk verder.
Hij trok mijn hoofd naar zich toe. Legde zijn andere arm in m’n zij. Ik probeerde mijn hoofd omhoog te doen, zodat ik in zijn ogen kon kijken. Maar voor ik dat kon doen, sloten zijn lippen zich om mijn mond. Ik deed mijn mond open. Ik voelde zijn tong tegen mijn tong en zijn hand op mijn borst. Ik sloeg mijn arm om zijn nek. Ik dacht helemaal niks, alleen A, oh lieve A.
Na dat moment biecht ik mijn verliefdheid terstond op en vertel dat hij de eerste is. Hij luistert. De stemming kantelt. Een prangende vraag moet hem van het hart: “heeft oom A mij gezien bij de vechtpartij laatst in café Royal?” Nee, daar heb ik niets over gehoord, anders zou deze wandeling mij vast door de ouders van W verboden zijn. Ik vind het een spannend onderwerp, naar een café gaan ligt ver buiten mijn actieradius, beschermd opgevoed als ik ben.
De avond is fantastisch, maar heeft geen enkel vervolg. De rest van de vakantie ontloopt A mij. Dat is niet goed voor een onzeker meisje. Ik begrijp het niet. Het doet pijn. Eenmaal thuis, laat het me niet los. Ik schrijf hem een “idioot lange” brief met een allesoverheersende vraag: “waarom?”. Na drie slopende weken krijg ik antwoord:
“(…) Na die maandagavond had ik het gevoel dat je niet het meisje was dat ik zocht en ik vond het erg moeilijk dit tegen jou te zeggen (…). Ik begrijp goed dat dit voor jou een enorme teleurstelling moet zijn geweest (…)”.
De brief is een troost. Zijn verklaring achteraf is serieus en integer. Ik probeer er vrede mee te hebben: (…) het feit op zich dat je door een jongen gekust wordt, dat is zo heerlijk! Dat neemt niemand me af.
Daarna begint het grote hunkeren. Aan alle kanten spied ik om me heen naar andere jongens. Zo’n geslaagde eerste kus vraagt om een reprise. Veel geluk heb ik niet. Dansles levert niet de gehoopte romance op. Ik word gechaperonneerd door broer W en zijn toenmalige verloofde M. Zij dansen samen. Ik moet als meisje afwachten wie mij vraagt. Als M geblesseerd is, dans ik uitsluitend nog met W. Ik kan alleen maar smachtend rondkijken.
Ik ben nou 16 en ik moet wat van mijn leven maken. Het moet gewoon, al zie ik nog niet hoe. Had ik maar een vriend (…) gewoon om iemand te hebben met wie je praten kan. Lichamelijk contact is niet het belangrijkste, hoewel ik daar ook behoefte aan heb, bovenal vind ik het essentieel om een goede verstandhouding met hem te hebben. Je moet elkaar kunnen vertrouwen, elkaar begrijpen en liefhebben.
Eenmaal in 4-Havo leer ik op school andere mensen kennen. Mijn vriendschap met N brengt me verder. Eindelijk vind ik iemand met wie ik kan praten op dezelfde golflengte. Ik voel me minder eenzaam. Er komen feestjes: flirten, dromen, fantaseren, lachen, schuifelen! Het leven wordt leuker.
De jongen die mij als zijn meisje krijgt, zal een goeie aan me hebben. Omdat ik zo eerlijk en vooral zo trouw ben.
Ik heb verheven ideeën over romantiek, wil hartstochtelijk graag verkering. Liefde zou alleen de moeite waard zijn in een serieuze relatie, dus heb ik mijn toekomstbeeld helder: Trouwen is toch wel ’t fijnste dat er is.
Ik ben een meisje van 15, net 16 jaar. Het hunkeren, smachten en hopen is een lastige fase in een leven, maar ook een mooie. Mijn eerste echte zoen aan het strand van Z heeft mijn zintuigen geopend. Er ligt nog geen enkele illusie aan diggelen. Ik ben klaar voor het leven, klaar voor de liefde. Mijn lichaam tintelt van verlangen zonder er iets mee te kunnen.
Vooralsnog!