Over mij

Wat gebeurt er als werken geen voldoening meer geeft? Nieuwe banen dagen me uit, tot het groene gras aan de overkant steeds sneller verbleekt. Na iedere vakantie heb ik moeite om weer in het gareel te lopen. Het leven kan niet alleen bestaan uit boeken lezen, onbekende dorpjes inrijden en rosé drinken bij de lunch. Ik besef het heus, maar spijtig is het wel.

Gelukkig is er een uitweg. Ik heb de leeftijd bereikt waarop ik van mijn pensioen mag genieten! Na jaren werken als schuldhulpverlener, neem ik afscheid van mijn carrière. Sinds mijn 17e studeerde ik 4 jaar, was ik 10 jaar thuismoeder en heb ik 33 jaar betaald gewerkt. Genoeg! De vrijheid lonkt. Er is geen weg meer terug. Tijd voor andere bezigheden: Frankrijk, de tuin, wandelen en schrijven.

De toekomst begint vandaag.

Helemaal waar! Toch hou ik als nostalgisch persoon ook van het verleden, sowieso boeit mij de levensweg die eenieder aflegt. Laat ik iets over mijn afkomst vertellen:

Ik kom uit West-Brabant. Na een lange verloving strijken mijn vader en moeder neer in een dijkhuisje. Na vier kinderen wordt dit te klein. In 1969 verhuizen ze van Zwingelspaan naar Oudemolen. Dat is een dijk verderop. Beide gehuchten vallen onder de gemeente Fijnaart. Mijn ouders verplaatsen hun spullen per boerenkar. Voortaan wonen ze in een heuse bungalow, met centrale verwarming en een badkamer.

Ik ben als derde kind geboren in een gezin van vijf. Een oudere zus en broer, twee broers na mij. Het leeftijdsverschil onderling is aanzienlijk. Oudste zus M loopt achter de kinderwagen met mijn broer A. Ze wordt voor zijn moeder aangezien! Op haar zestiende gaat ze op kamers. Ik zag haar als puber slechts een weekend per drie weken. Losse individuen zijn we. Elk een andere opvoeding in een dynamische tijd. We vinden elkaar pas als we lang en breed volwassen zijn.

De eenvoud van het platteland ben ik nooit kwijtgeraakt. Ik ben een taaie, werk hard, verwacht geen rimpelloos leven. Als tegenreactie streef ik naar geluk en hou ik van luxe. Ik spendeer zonder aarzelen aan hotelovernachtingen, concertkaartjes en etentjes.

Ik ben getrouwd met Jaap. We wonen in een vrijstaande woning aan een smalle straat. Simonshaven is klein en rustig met een wit kerkje als trekpleister. Rondom natuur genoeg om fijn te wandelen. Ik loop elke dag kilometers.

Ik ben een gepensioneerd ambtenaar schuldhulpverlening. Ik heb mijn leven geweid aan sociale zekerheid. Mensen die van een uitkering afhankelijk zijn, of in de schulden zitten, kunnen op mij rekenen. Geld en het omgaan ermee fascineren mij. Vroeger thuis, als kind al, bekeek ik acceptgirokaarten met grote interesse. Betalen van rekeningen met een verworven inkomen, ik wilde er alles over weten. 

Ik ben moeder van twee jongens en een dochter (net zo precies met geld als ik) plus nog een dochter. Intussen oma van wel zeven kleinkinderen! Twee ervan, Marijke en Thomas, zie ik iedere week. Dan vallen andere beslommeringen van me af en krijgt mijn denkende hoofd rust.

Mijn passie gaat uit naar de Franse taal en muziek, Frankrijk en Patrick Bruel in het bijzonder. Fan zijn van een artiest heeft een puberaal imago, maar dat is geheel ten onrechte. Patrick heeft me een andere kant van Frankrijk laten zien en op allerlei gebieden veel gebracht.

En dan nu dus aan het mijmeren. Op maaikemijmert.nl schrijf ik blogs over mijn leven. Zowel mijn leven van nu (mijmeringen) als mijn biografie (memoires) komen aan bod.

Veel leesplezier!

Maaike