Dezer dagen zit mijn hoofd vol mijmeringen over de zaak Patrick Bruel. Op dit moment nemen rechters een beslissing over voorarrest na hechtenis sinds afgelopen maandag. Alle details uit het nieuws brengen me terug naar een eigen ervaring.
Het is 1978, ik ben 16 jaar, ik heb mijn allereerste brief van Jaap gekregen. Hij antwoordt op mijn contactadvertentie. Mijn eenzame vroege puberjaren, waarin het verlangen naar een vriend me beheerst, zijn voorbij. Jaap dient zich aan als een grote belofte, maar vooralsnog alleen in de vorm van mooie zinnen op papier. Precies op dat moment komt er iemand anders op mijn pad, een jongen van vlees en bloed, die zich onomwonden aan mij opdringt. Hij heet J. Er volgen drie heftige weken waarin ik heen en weer word geslingerd tussen een toekomstdroom en rauwe realiteit. J is wees en woont in een pleeggezin. Ik ben gevoelig voor zijn zielige verhaal. Meester als hij is in het manipuleren van omstandigheden, gaat hij recht op zijn doel af. In de situatie jongen-ontmoet-meisje laat dat doel zich raden. Roofdier en prooi.
Na jaren hopen en smachten ben ik geneigd me in het diepe te storten, we zoenen wat af, maar het zit me toch niet lekker. J gunt me amper tijd om vertrouwen op te bouwen. Eerst is er euforie: ik heb eindelijk verkering! Al gauw schrijf ik vertwijfeld in mijn dagboek:
Houdt hij van me of wil hij toch alleen maar seks? Ik ben bang. Want ik kan hem niet tegenhouden. Daarvoor ben ik veel te gek op hem. Maar hij is zo egoïstisch in zijn liefde. Hij denkt niet aan mij.
Op een andere dag:
Hij dramt maar door. Het is niet gebeurd omdat ik echt niet wou. Ik ga er steeds meer over denken om in vredesnaam maar toe te geven. Hij houdt echt van mij. Dat maakt me gelukkig. Alleen moet hij wat meer geduld hebben. Ik kan het nauwelijks bijbenen. Hij overhaast veel te veel.
Mijn verliefdheid wordt een kwelling. Ik hou vast aan mijn principe van wat echte liefde zou moeten zijn en daarbij heb ik mijn maagdelijkheid hoog in het vaandel. Tegelijkertijd vecht een ander dogma om voorrang: de door mij gevoelde verantwoordelijkheid hem gelukkig te maken.
Omdat hij zo in de put zit wil hij opgevrolijkt worden. Dat is voorlopig mijn taak. Mijn moeilijkheden ga ik niet met hem bespreken.
Mijn moeder zegt dat ik me laat chanteren en tiranniseren en dat ik daar te goed voor ben.
Ik besef gelukkig op tijd dat ik in een maalstroom ben beland. Ik geef hem mondjesmaat zijn zin. Tegelijkertijd koppel ik mezelf emotioneel los van dit gevaarlijke sujet. Een paar dagen later maak ik het uit.
In mijn dagboek lees ik over een tijd waarin ik me bezoedeld voel en spijt heb van wat ik heb gedaan en met me heb laten doen. De opluchting dat het voorbij is met J overheerst. Ik pak mijn briefwisseling met Jaap weer op en ga verder met mijn leven.
Orale penetratie is verkrachting, lees ik anno 2026 na. Aangezien ik die jongen heb moeten pijpen, kun je dus achteraf zeggen dat ik ben verkracht. Het besef komt nu pas bij mij binnen. Ik heb het nooit zo gezien. Die verkering is een slechte herinnering, geen trauma.
Volgens mij speelt hier een generatiekloof tussen vrouwen vroeger en nu. De tijdgeest is preutser geworden. Destijds was de mannelijke seksualiteit de norm. Erg irritant, maar je deed het ermee. Gelukkig is er al decennialang volop aandacht voor de vrouwelijke inbreng. Dat is een vooruitgang. Dat mannen meer hun best moeten doen en niet meer automatisch krijgen wat ze willen is een verworvenheid.
Maar wat vind ik het triest voor die speciale artiest in kwestie die ik al 34 jaar bewonder. Hij bevindt zich in zwaar weer. Wat moet ik hiermee? De indruk die ik van Patrick heb komt totaal niet overeen met het troebele beeld dat nu in de media bovendrijft. Roofdier en prooi? Ik vind het overdreven.
Het begon allemaal met enkele aangiftes. Een sneeuwbaleffect was het gevolg. Alle gevallen spelen lang geleden (van de jaren negentig tot 2019). Vrouwen herinneren zich ervaringen die voor hen niet plezierig zijn geweest en besluiten tot aangifte, ook om andere vrouwen te steunen.
Waarom zou je jaren na een ongewilde seksuele ervaring nog aangifte doen? Hou je er last van? Streef je naar genoegdoening en erkenning achteraf? Kun je pas verder zodra het recht heeft gesproken? Verdient de persoon in kwestie straf? Maar waarom ging je dan niet meteen nadat je belaagd bent tot actie over? Welke rol speel je zelf?
Nu komen we tot de kern van deze mijmering.
Zou ik aangifte doen tegen J als dat pleegkind van toen een beroemdheid zou zijn geworden? Als tientallen vrouwen mij voorgaan, zou ik dan ook mijn verhaal delen, louter bij wijze van solidariteitsbetuiging? Ik waag het te betwijfelen.
Nu J loodgieter, administratief medewerker of iets anders is geworden, is iedere mogelijkheid om het (verjaarde) feit aanhangig te maken niet aan de orde. Waarom zou ik ook?
Natuurlijk moet een beroemdheid niet met vermeende wandaden wegkomen, echter: vogelvrij zijn door mediatisering is het andere uiterste.
De gebeurtenissen rond Patrick zorgen voor een omslag in mijn persoonlijke mening over de feministische zienswijze. Dát heilige huisje is omver. Ik speel het niet klaar om de persoon Patrick Bruel, die ik kwalificeer als een goed mens, te koppelen aan de aanklachten die nu spelen. Ik zal wel moeten als de feiten eenmaal worden bewezen, maar zover is het nog niet.
Verwarring alom. Mijn gevoelens over deze kwestie zijn onderhevig aan de waan van de dag. Na 48 uur hechtenis dreigt voorarrest. Gelukkig blijft dit hem bespaard. Patrick mag zijn proces in vrijheid afwachten. De toekomst is onduidelijk. Zijn carrière, met geplande concerten in oktober en november, lijkt op een zeepbel in vrije val.
Ik ben niet degene die gaat prikken.
Toch ingrijpend wat, en zoals je het beschrijft. Hoe dat voor een ander is in een andere als misbruik ervaren situatie kun je niet bevroeden…
Als iemand beroemd is kun je denken dat deze mensen geen aangifte zouden doen als dit niet zo was echter idool-zijn maakt ook de verhoudingen scheef en geeft macht. Andersom : in de innercircle raken is ook interessant voor een jonge vrouw …. Al met al geeft niets van dit al het recht op ongewilde seks…..
Laten we hopen op waarheidsvinding.
Goed verhaal….. Het besef is er dan ineens na al die jaren. Tja, de tijdgeest, de mentaliteit, de persoonlijke invulling. Het zijn allemaal dingen die meespelen in zulke mijmeringen. Je hecht er in elk geval niet al te veel waarde aan. Je bent precies op tijd gestopt met J. zonder schade op te lopen. Daar gaat het om!
De zaak Patrick B. is heel erg treurig in alle opzichten….