Vandaag is het precies vijftig jaar geleden dat mijn vader is overleden. Ik ga terug in de tijd. Het is 1976, ik ben 14 jaar. Op de maandagochtend van 12 april ziet een voorbijganger een man liggen vanaf de dijk. Mijn vader is aan het werk op het land van de buren en krijgt een infarct waarbij hij op slag dood is.
Het is paasvakantie, mooi weer en ik loop vrolijk lachend het huis in, waar ik mijn broer W tref. In de woonkamer is iets onduidelijks aan de gang. We blijven staan bij de kapstok. “Ik zal het maar zeggen” meldt W, “papa is dood”. Verbijsterd loop ik verder. Mijn moeder huilt. Ze wordt omringd met mensen die de nare tijding kwamen brengen. De dominee wordt gebeld en oom J moet de begrafenis regelen. Tante W komt voor ons koken. We krijgen lekkere knakworstjes die eigenlijk alleen bij feestjes op tafel komen. De televisie mag die avond niet aan en de gordijnen gaan dicht.
Het is nog knap moeilijk om deze herinneringen naar boven te halen. Ik sla mijn dagboek open op 12 april. Niets. Pas op vrijdag 16 april schrijf ik over de dood van mijn vader. Ik lees opmerkelijke inzichten van een 14-jarige: ‘Alles moet weer gewoon doorgaan’ en ‘Ik ben altijd al iemand geweest die zich gauw bij iets kan neerleggen, snel aan iets kan wennen. Het leven gaat door. Het is heel hard om te zeggen, maar als alles zo zou blijven als de eerste dagen, dan zou dat niet om vol te houden zijn’.
Wat een praktische inslag! Ik schrijf in deze verdrietige week doodleuk over mijn verliefdheid op een jongen in de klas en ga diezelfde paasvakantie al naar een slaapfeestje bij vriendinnen. Het leven gaat door.
Wat mijn zus en broers in 1976 overkwam, heeft invloed gehad op de rest van ons leven. We waren toen al wie we nu zijn. Onze innerlijke wezens liggen vast. Toch had alles anders kunnen gaan, zorgelozer, zonder die verstikkende druk van een moeder die als weduwe door moest met vijf kinderen. Loodzwaar.
Met bovenstaand verhaal loop ik op mijn memoires vooruit die in de jaren zestig beginnen, wat logisch is als je van 1961 bent. Mijn pensionering nadert met rasse schreden. Dan start maaikemijmert.nl pas echt. Al mijn spulletjes en paperassen liggen geduldig te wachten tot het moment dat ik ze liefdevol ga beschouwen. Als een archeoloog sta ik klaar met mijn instrumenten. Dit jubileum van 12 april is te mooi om er niet (alvast) over te schrijven. Mijn dagboeken gaan nog veel onthullen.
De urn van mijn moeder is in 2020 bijgezet in het graf van mijn vader. Bij die gelegenheid is de zerk vervangen. Mijn broer A was er vandaag. Zie de blauwe druifjes. Die bloeiden ook altijd volop aan de Drogedijk 22a.
Wat herinner ik mij dat moment nog goed dat jouw broer W. belde met de mededeling.
Ik lag met griep in het bed van onze ouders, beneden. Zij hadden immers hun slaapkamer beneden. De zwarte telefoon hing daar in de gang aan de muur. Ik kon het gesprek van één kant dus volgen.
Omdat de naam van mijn broer hetzelfde was als jouw broer en mijn moeder na haar naam genoemd te hebben zei: hallo W. dacht ik in eerste instantie dat het om mijn eigen vader ging.
Tot ik besefte dat oom B. Heel onverwacht gestorven was.
Het bij mij als 11 jarige grote schrik en vooral vraagtekens achter. Want hoe moeten zij nu verder zonder hun papa? En hoe moet tante A. nu alle boodschappen betalen?
Deze vragen die ik had durfde ik echter niemand te stellen. Later begreep ik hoe dat verder ging als een vader kwam te overlijden.
Maar waar ik tot op de dag van vandaag geen antwoord op heb is de paniek die er was toen men tot de ontdekking kwam dat de trouwring of ging het om iets anders? in de zak van oom B. zijn pak was blijven zitten en (bijna) meebegraven was?
Dank je wel Arianne!
Jouw herinnering is waardevol voor mij! Wat mooi dat die boven komt door mijn verhaal. We delen dezelfde geschiedenis vanuit een andere hoek. Die laatste anekdote was ik totaal vergeten en ik heb er geen aanvulling op.
Ik leerde je kennen toen je vader reeds 2 jaar overleden was. Je had het er zelden over. Dat verbaasde me soms, maar het was jouw manier om verder te gaan. Je vond dat je moeder ook zo verder moest. Maar die had die flexibiliteit veel minder.
Mooi omschreven en ik had je vader graag willen kennen, maar het liep anders.
Fijn om weer een mijmering te lezen!😍
Mooi geschreven, Maaike. Ik verheug me op meer 😃.
Het leven gaat door. Bij mijn kinderen was dat goed te zien na het overlijden van hun vader. Bij mij stond de tijd stil en het heeft een tijd geduurd voordat de tijd weer voor ons gelijk liep. Toch ging het leven door. De was moest gedaan worden, eten gekookt, beslissingen over van alles en nog wat. Het voelde een hele tijd alles zo vreemd en vervreemdt.
Dank voor je reactie! Kinderen zijn veel flexibeler dan ouderen. Ze hebben heus verdriet, maar hun dagelijkse leven roept. Dat is veel aantrekkelijker dan moeilijke dingen.
Weer mooi gemijmert!