Alleen

Na het overlijden en de uitvaart van René wordt het stil. Zijn foto hangt in groot formaat aan de muur. Ik voel me weduwe al waren we niet getrouwd. Er volgt een half jaar van dapper overleven.

Om te beginnen ga ik weg bij het Revalidatiecentrum waar ik na mijn studie een parttime dienstverband aanging. Nu ik er alleen voor sta wil ik fulltime aan de slag. Een uitkomst, mijn tijd kan niet bezet genoeg zijn.

Ik ga werken bij een laboratoriumbedrijf als medewerker secretariaat. De werksfeer is formeel, een ouderwetse manier van doen met mannen en vrouwen in traditionele rollen. Wij van het secretariaat vallen onder de directiesecretaresse, een 37-jarige vrouw die we als twintigers al oud en stijf vinden. Ze is blij met een provisorisch keukentje in het archief. Zo kan ze de heren sneller van koffie voorzien. Ik zie het met afgrijzen aan.

Het is buffelen. Lunchen schiet er vaak bij in en regelmatig rij ik pas om half acht het parkeerterrein af. Dat geeft allemaal niets, want thuis is er toch niemand die op me wacht. Het is prettig moe te zijn na een dag hard werken.

In mijn vrije tijd ga ik alleen naar het theater en zelfs uit eten. Ik spreek af met buren, met mijn moeder, kennissen, een enkele oud-collega. Ik zie in mijn agenda uit die tijd dat ik afspraken heb gemaakt om de Kerst door te komen. Heb ik me opgedrongen? Met mijn zus beraam ik vakantieplannen voor komende zomer.

Ik neem een kat. Dat wordt niks. Ik kan de verzorging niet aan. In tranen breng ik het beest terug naar het asiel. Waarom lukte dit niet? Ik denk verbaasd terug zonder het antwoord te weten.

Als ik het niet meer zie zitten ga ik naar huisarts F die het hele gebeuren rond René heeft meegemaakt. Ik praat daar, maar het helpt niet.

Gek, ik hou van alleen zijn. Als kind en tiener was ik veel op mezelf. In mijn top 10 van fijnste herinneringen staan momenten waarop ik alleen ben. Met de nachttrein in Parijs aankomen, in m’n eentje de uitgang van het station zoeken, mijn hotel vinden, hele fijne adrenaline!

Maar dit half jaar, begin 1988, vind ik er niets aan. Ik maak er het beste van, maar weet dat het echte leven zich elders bevindt. Ik ben 26 jaar, ik kan niet in deze impasse blijven steken. Afwachten brengt me niets.

Als meisje dopte ik al mijn eigen boontjes, als jongvolwassene kreeg ik te kampen met bezorgde tijden, mogelijkheden om uit de band te springen heb ik niet benut. Te serieus. In mijn huidige toestand lukt het wéér niet om ineens jong en wild te leven.

Ik voel een vaag verlangen naar iemand die het van me overneemt, in wiens kielzog ik mee mag. Kapitein zijn op eigen schip, waarbij je alle zeilen bij moet zetten, maakt moe en eenzaam. Ik ben toe aan een vertrouweling die het roer van mij overneemt, met wie ik verantwoordelijkheid kan delen.

Ik denk ook aan dingen die René mij niet kon bieden. Het schrijnt dat hij nooit heeft willen trouwen, om over kinderen nog maar te zwijgen. Zelf heb ik die wensen weggestopt. Het kwam niet uit. Zijn ziekte nam de laatste jaren alle aandacht in beslag. Hoe zou het gegaan zijn, als hij door had mogen leven?

Met mijn voormalige schoonfamilie klikt het niet meer. Wat moet ik daar? Ze houden me op mijn plaats. Ik kom niet verder. Andere mensen die ik bezoek hebben last van mijn zwaarte. Ik voel me overbodig. Ik ben het beu om mijn benen onder andermans tafel te steken, maar thuis vind ik het ook niet. Ik ben rusteloos, ben toe aan roekeloze daden. Alles beter dan dit stille vaarwater.

Op tweede Paasdag 1988 neem ik een beslissing. Ik zet een contactadvertentie in de Volkskrant.

1 gedachte over “Alleen”

Reacties zijn gesloten.

Scroll naar boven