Hé, wat doet dit stukje over een Franse zanger hier? Deze blog staat er niet per ongeluk. In 2024 heb ik 21 columns geschreven over Patrick Bruel. In mei van dat jaar gaan een paar mensen voor het eerst mee naar een concert. Ik bombardeer ze vanaf januari wekelijks met een mail over de artiest om ze grondig voor te bereiden op hun belevenis.
Iedere column heeft een thema en bestaat uit een link naar een chanson, een foto, een stukje levensloop en een verslagje van een jaar als fan. Die laatste rubriek blijkt het meest geliefd bij mijn lezers. Daarom plak ik hieronder 32 jaar geschiedenis van mezelf als fan onder elkaar (1992 – 2024). L’aventure continue!
P.S.
Is publicatie wel echt een goed idee of alleen voor mezelf onverminderd leuk? Maar waarom deze disclaimer? Lees het of laat het (maar dan mis je iets, zoals legendarische foto’s).
Fan in 1992
Een impressie van de ‘Alors regarde’-tour 1990/ 1991 is het begin. Het fragment wordt ’s morgens uitgezonden vlak na GTST. Ik zit op de grond in een zee van duplo, op gelijke hoogte met mijn peuters van 1 ½ en 3 jaar. Met open mond aanschouw ik een artiest die op zijn beurt sprakeloos, verwonderd en gelukkig naar zijn publiek kijkt. De massa is euforisch, zingt alles mee en gilt om meer. Die paar minuten zijn bepalend. Patrick wordt een passie voor het leven.
Mijn eerste concert is op 29 november 1992 in Ahoy, Rotterdam. De Franse tournee van Patrick is dan al voorbij. Ik moet jaren wachten op de volgende gelegenheid. Intussen word ik lid van de fanclub (14, le club) en koester ik iedere snipper nieuws die ik maar kan vinden.
Fan in 1994
In december 1993 wordt dochter J geboren. ’s Middags lig ik te bevallen terwijl haar vader voor de jongens zorgt. Een cassettebandje van 90 minuten, waarop de stem van Patrick (Si ce soir…1991), helpt me de weeën te trotseren.
In juni 1994 ga ik naar het legendarische ‘Wedden dat’, waar ik mijn eerste handtekening scoor (met dank aan vriendin J zaliger voor haar duwtje in de rug). Een onvergetelijk moment waar jaren later een foto van opduikt. Dit weer dankzij I, met wie ik een ‘fan-vriendschap’ sluit en een tijdlang optrek.
In september neem ik vanuit Valeilles de nachttrein naar Parijs. Na een korte nacht loop ik in alle vroegte op het perron van Gare Montparnasse. Wat een avontuur is dit en wat voel ik me vrij! Het concert is grandioos. Patrick weet de immense sporthal Paris-Bercy om te toveren tot een intieme setting. Magisch!
Een maand later ben ik in Toulouse, wat dichter bij huis. Daar sta ik voor het eerst dicht bij het podium, een intense ervaring.
Fan in 1995
Ik woon in Frankrijk waar ik onbeperkt tijdschriften koop met Patrick op de voorpagina. Hij speelt in een paar films, terwijl hij ook op tournee is. Ik ga naar een openluchtconcert in Carcassonne. Het is er heet. Na 6 uur wachten is menigeen de flauwte nabij, ik ook. De beloning mag er zijn: ik sta aan het podium zonder dranghek ertussen en kan zijn voeten aanraken. Weergaloos!
Limeil Brévannes is weer heel anders. Ik voel me thuis tussen de andere fans. Even lekker weg en dan alleen in een hotel slapen is een deel van de pret.
Fan in 1998
In jaren van stilte, waarin Patrick van alles doet, maar inspiratie en moed hem ontbreken om een nieuw album te maken, is een festival uiteraard welkom. Ik ben in Luik samen met I. Van de line-up herinner ik me Roger Hodgson en John Miles. Niet gering, maar daar komen we niet voor. Patrick speelt zijn vertrouwde repertoire. Genieten! We staan 1e rij!!
Fan in 2000
Mijn leven is vol. Ik heb me serieus op mijn carrière gestort naast de zorg voor mijn opgroeiende kinderen. Er gebeurt veel: na het uitkomen van het album ‘Juste avant’ volgt een tournee en ook publiciteit in Nederland. Opnieuw laat ik huis en haard achter om het avontuur tegemoet te gaan. De teller staat op zeven concerten dit jaar, ik ga zelfs twee dagen achter elkaar. Dat snapt niemand. En ik zie niet eens alles. Een Tv-optreden in Nederland laat ik maar schieten (wel naar Ivo Niehe, niet naar Gordon). Ik kan het niet meer maken in relatie tot thuis. Ik zit in een spagaat. Ga ik te ver?
Het is ook zó leuk allemaal en steeds weer een unieke ervaring: Bayonne, een zomerconcert in de open lucht, is anders dan Vredenburg in Utrecht. In Metz slaap ik met I. bij een Franse familie. Concerten zijn het ultieme reisdoel. Ik zit in treinen, slaap in hotels en bezoek plaatsen waar ik anders niet zou zijn geweest. Ik voel me jong en vrij. Het biedt een uitlaatklep naast baan en gezin.
Fan in 2001
De ‘Juste avant’-tour loopt ten einde. Ik bezoek concerten in Valenciennes en Toulon. Vooral die laatste plaats staat me bij. Met een groepje gingen we na het concert aan de nachtelijke wandel. Een fan wist zeker dat Patrick in een bepaalde gelegenheid te vinden zou zijn. Niet dus. Adoreren is veel tijd verdoen met wachten en hopen. Dat alles in saamhorigheid met andere adepten.
Fan in 2002
Ik ga met P naar Parijs waar we Patrick gaan zien in de theatervoorstelling Le Limier. Het is nogal gek om uren te zitten en pas achteraf te klappen. Meezingen is uiteraard niet aan de orde. Een ingetogen gebeurtenis. Het is bizar om Patrick op de stoep van het theater tegen te komen. Ik sta perplex, ben met stomheid geslagen. Wat is dit ánders!
2002 is ook het jaar waarin het album ‘Entre-deux…’ uitkomt. Patrick zingt chansons uit de periode 1867-1955. De bijbehorende tournee is wennen. Voor het eerst maak ik kennis met louter zitplaatsen en hebben mensen hun oma meegenomen. De oudere Fransen omarmen enthousiast de vrolijke nostalgie die Patrick tot leven wekt. Als ideale schoonzoon maakt hij iedere avond een dansje met de oudste vrouw in de zaal. Minder rock ‘n roll dus, maar très, très sympa!
Fan in 2003
Laat ik beginnen met: ‘Twee in Carré’, een duo-concert met Xander de Buisonjé. Ik voel me uitgelaten, heb een zitplaats op de eerste rij en ga om de haverklap fanatiek staan, alsof ik in Frankrijk ben, tot ergernis van mensen achter me.
In juni ga ik naar het laatste ‘Entre-deux’-concert. Vanaf dat moment is het rond Patrick een paar jaar stil. Alles verandert. Er raast een storm door mijn leven. “Laat maar iets horen”, zegt mijn geliefde terloops, nieuwsgierig naar mijn passie. Hij zwicht meteen voor ‘On s’était dit…’ (1995). Het enthousiasme van J is vooralsnog op muzikale gronden gebaseerd. Pas in 2006 beleven we ons eerste concert samen en ervaart hij ook de magie van de persoon Patrick Bruel.
Fan in 2006
In de periode 2003-2006 zijn er geen concerten. Hoe moet ik mijn lief uitleggen wat mij bezielt? Mijn verhalen over mijn avonturen als fan raken uitgeput.
In december 2006 zien we Patrick voor het eerst samen. Op naar Brussel! Het is voor J nog wennen. Waarom moeten we er eigenlijk uren van tevoren zijn? Waartoe dient dit lange staan? In de regen nota bene! Ik voel me zen en hyper tegelijk. J is benieuwd, maar afwachtend, tot de eerste tonen klinken. Gelukkig spreken de gitaren voor zich. Een goed begin en Patrick doet de rest.
Fan in 2007
In mei 2007 zijn J en ik in Brussel. Omdat we lid van de fanclub zijn, genieten we het privilege om de repetitie bij te mogen wonen. Zo weten we dat Patrick thee met honing drinkt, veel grapjes met zijn muzikanten maakt, alles checkt en niet snel tevreden is. Patrick richt zich tot zijn fans en vraagt of we in vorm zijn. Ben, ouiiii ! Soms speelt hij iets buiten de speellijst om en horen we ineens een cover van de Stones of U2. Die repetities bieden kansen: Vooraan staan en Patrick van dichtbij zien (het overige publiek is er nog niet), een handtekening of foto voor de gelukkigen.
Voor een taalreis ga ik naar Rambouillet. Daar zie ik de film ‘Un secret’ in een Franse bioscoop. Een mooie, ontroerende film over de 2e wereldoorlog met Patrick als moedige Joodse winkelier die blijft staan voor zijn overtuigingen.
Fan in 2008
Het is kennelijk tijd voor rustiger vaarwater in kleinere zalen. Patrick gaat akoestisch met zijn tournee ‘Seul ou presque’. Simpele uitvoeringen van oude nummers doen me weer opnieuw luisteren naar de teksten. Patrick als persoon boeit ook in z’n eentje. Stil genieten is het devies. Dat doen we heus, al missen we wat pit. Gelukkig is er nog genoeg te beleven. Patrick kan het niet laten aan het eind van zijn concerten het tempo (en geluid) wat op te zwepen.
Fan in 2009
De tournee ‘Seul ou presque’ is niet zo geschikt om pubers mee naar toe te nemen, constateren we. Zelfs Parijs (we zitten in een buitenwijk en bezoeken alleen de concertzaal) boeit niet. Het wordt een moeizame aangelegenheid met twee verveelde meiden. Een valse start. Later doen we het nog eens over.
Fan in 2013
In 2013 begint de ‘Lequel de nous’-tour. Het gelijknamige nummer gaat over de pijn van uit elkaar gaan, maar ook over moed en de noodzaak met elkaar in verbinding te blijven. We zien Patrick twee keer in Brussel en een keer in Rouen.
Fan in 2014 De ‘Lequel de nous’-tour loopt op z’n eind. In Dunkerque zien we Patrick ‘toevallig’ aankomen als wij ’s middags de concertlocatie verkennen.
Het is een onmogelijke opgave om een top 10 samen te stellen van alle concerten waar ik geweest ben. Toch weet ik zeker wat er op nummer 1 moet: het concert in Stade Pierre Mauroy te Lille op 5 september 2014, de perfecte combi van een energieke Patrick, technische hoogstandjes en top-gastartiesten.
Fan in 2015
Dit jaar gaan we naar de film. In Brussel is een registratie te zien van een symfonisch concert, opgenomen in de Opéra National de Paris -Palais Garnier. Patrick wordt begeleid door een compleet orkest en waagt zich ook aan opera. Mooi! Het lijkt net of we er zelf bij zijn. Aan het eind van de film klapt de hele bioscoopzaal. We geven nog net geen staande ovatie.
Fan in 2016
De ‘Barbara’-concerten zijn van een wonderschoon kaliber in kleine zalen. We maken het mee in Ancien Belgique (Bruxelles) en in Salle Pleyel (Paris). Dit Parijse concert sluit zijn tournee af. We zitten 5e rij in het midden en luisteren ademloos.
Eenmaal de laatste noot geklonken, blijkt het concert niet afgelopen. Patrick heeft behoefte aan wat leven in de brouwerij en last een epiloog in met zijn eigen nummers. Een opmaat naar het vervolg van zijn parcours. Geweldig! On continue…
Fan in 2017
Dit jaar gaan we voor het eerst met de motor op vakantie. De route staat al sinds Kerst vast. Wat doen we met het -later geplande- openluchtconcert van Patrick in Montauban? Erheen, besluiten we. We rijden vanaf Mimizan-plage naar mijn voormalige woonregio. De lunch onderweg is copieus, maar vult niet genoeg om de uren wachten erna te overleven. Het is warm die dag. De aanvang is verlaat. Pas om 21.30 uur klinken de eerste noten. J wordt niet goed als het concert net een uurtje bezig is. De beveiliging takelt mijn spierwit weggetrokken man over het hek. De rest van het concert horen we vanuit de eerste hulp en op de wandeling naar het hotel. Een avontuur en een wijze les.
Fan in 2019
Nog onwetend van coronaleed, genieten we volop van de ‘Ce soir on sort’-tour. Wat een topjaar is dit! We gaan naar zes concerten: twee in Parijs, twee in Brussel, Rouen en Dunkerque.
We wonen een repetitie bij, zijn aanwezig bij opnamen voor live-televisie, scoren een handtekening, trotseren slecht weer en lopen kilometers door Parijs omdat de metro staakt. We feesten en dansen door het leven.
Het laatste concert dit jaar is in Brussel. Er gaat familie mee. Samen met hen vier ik mijn 58e verjaardag.
Come on! Stand up! Cassez la voix! Leef!
Fan in 2021
Tijdens corona worden concerten steeds weer uitgesteld en ten slotte afgezegd. Na een lange pauze mogen we weer, zij het op bescheiden schaal. In 2021 start een akoestische tournee. Patrick treedt op in kleine, sfeervolle theaters. Zelfs de mondkap (soms het héle concert verplicht) kan de pret niet drukken.
30 jaar fan in 2022
Tijdlijn Facebook 29-11-2022. Hier zie je een verzameling concertkaartjes, vroeger het bewaren waard. Ik zwicht nog altijd voor merchandise. De petjes, shirts, vesten en truien zijn te aantrekkelijk om te laten liggen.
Op 18 november 2022 komt ‘Encore une fois’ uit. Ik heb de cd, de plaat en het cassettebandje!
Fan in 2022
In maart heeft J griep. Voor het eerst in 19 jaar ga ik weer alleen naar concerten. In Utrecht ontmoet ik oude bekenden, I natuurlijk, maar ook M en M. Vergeten verhalen komen boven. De lege stoel van J geef ik aan E. “Jij was er in 2001 toch ook bij in Toulon?”
Later die week rij ik in m’n uppie naar Metz. Na afloop van het concert bereik ik het autoraampje van Patrick. “Vous étiez formidable à Utrecht!”, roep ik.
J en ik gaan in oktober samen naar Luik, waar opnamen voor een DVD worden gemaakt (maar helaas nooit is uitgebracht). Het wachten is op 2024.
Fan in 2024
- Parijs – 15 maart
- Amiens – 23 maart
- Bruxelles – 29 mei
- Lille – 31 mei
- Nîmes – 5 juli (Festival de Nîmes)
- La Rochelle – 11 juli (Francofolies)
- Gent – 17 juli (Gent Jazz 2024)
- Lille – 9 oktober ( + fanclubfeest)
L’aventure continue ! (Festival des sables 2025, Jullouville, Paris, Longuenesse 2026)
Mooi overzicht en mooie foto’s!