Van sociaal werk naar monnikenwerk

Het afscheid van mijn werk in Oud-Beijerland is nog vers. Heel gek dat de dagen waarvan ik me al zolang een voorstelling maak, nu echt zijn aangebroken. Mijn laptop en werktelefoon hoef ik pas over een paar dagen in te leveren. Officieel ben ik nog in dienst. Stiekem kijk ik in mijn mail en speur ik naar reacties op berichten waarin ik mezelf heb uitgeluid.

Ik denk terug aan 16 april, de laatste dag op kantoor. Klant meneer K komt bloemen brengen. Hij is dolblij uit de schulden te zijn en schrijft het volgende:

Beste Maaike, bedankt voor alles!

De afgelopen drie jaar waren voor mij een belangrijk traject, en jouw deskundigheid en betrokkenheid hebben daarbij het verschil gemaakt.

Geniet van de nieuwe weg die je nu inslaat.

Het is je gegund!

Warme groet,

K.

De bloemen staan nog. Het briefje koester ik.

Mijn collega’s verwennen mij met lieve woorden, cadeaus, kaartjes en een presentatie met hilarische beelden van personeelsfeestjes en teamuitjes. Na mijn toespraak geef ik iedereen een flesje wijn. Bij het eten daarna begin ik andermaal te speechen, sentimenteler en nog meer gemeend. Ik verlaat een warme groep mensen, luisterende oren en veel gezelligheid. Ik hoor hier (niet meer).

Het begin van mijn schrijversleven is aangebroken. Daar hoort de aanschaf van een eigen printer/ scanner bij. J en ik zijn uren bezig om dit technisch stukje vernuft operationeel te krijgen. Waarom stelt men installatie van apparaten altijd zo makkelijk voor? Je voelt je een kluns als het niet meteen lukt.

De eerste foto’s zijn gescand. Ze belanden in speciale mapjes. Website, promotiekaartjes, nieuwe telefoon, scanner, mijn digitale organisatie staat op poten.

Snel gaat het scannen niet. Ik begin met een kistje afkomstig uit het huis van mijn moeder, meegenomen na haar overlijden in 2020. Het een na het andere paperas gaat door mijn handen. Elk document verdwijnt onder de blauwe klep. Ik waan mij in de oorlogsjaren. De schoolrapporten van mijn moeder komen voorbij, notities van mijn vader gelieerd aan catechisatie, zakelijke budgetplannen (jawel!) van mijn opa (kunstmest 304,25, zaaizaad 866,40, stuiven 65,25, omzetbelasting 172,88). Als ik alle boekjes en schriftjes bladzijde voor bladzijde wil scannen, ben ik wel even bezig! Ik begin (nu al) dingen over te slaan. Alleen de voorkant is toch wel genoeg? Dit is monnikenwerk.

Zo zie je maar dat plannen maken een ding is, de uitvoer kan anders uitpakken. Zo ook dit stukje. Hoort dit bij mijmeringen of bij memoires?

Ik worstel met de frequentie van mijn blogs. Als ik wacht tot het iets voorstelt (en mijn lat ligt hoog), dan blokkeer ik al bij voorbaat. Moeten lezers iedere week op een vast tijdstip op een blog kunnen rekenen? Nee, liever niet. Ik wil geen zelf opgelegde verplichtingen meer.

Ik zoek een weg. Het gaat om het plezier. Bij het formuleren van deze zinnen voel ik me al gelukkig. Schrijven is leuker dan papieren scannen geef ik toe, maar ook dat wil ik doen. Ik fantaseer dat kleindochter M mijn erfenis krijgt. Wie weet is ze dan verrukt over een oma met historisch besef.

Voorlopig heb ik een onontgonnen stuk leven voor me, fris en blanco. Twee keer eerder had ik hetzelfde gevoel: toen ik in 1994 naar Frankrijk emigreerde en toen ik in 2003 bij J ging horen. Le plus beau reste à faire, dacht ik destijds. Nu kan ik niet meer zeggen dat het mooiste nog moet komen, maar veelbelovend is mijn (nabije) toekomst wel.

À bientôt!