Deze opname is rond 1924 gemaakt. Een eeuwigheid geleden. In 2014 maakte ik een fotoboek voor mijn moeder. Weken spitten in oude albums, scannen van de mooiste plaatjes, een verhaal vertellen over generaties, wat een fijn werkje om te doen! De meest beduimelde kiekjes komen weer tot leven na een digitale opknapbeurt.
De ernstige mensen van toen tonen sporen van hard werken. De ‘bejaarde’ man en vrouw op de foto hebben Abraham en Sara amper gezien, want kijk: tussen hen staat hun jongste dochter Naantje, nog maar net negen jaar.
Mijn voorouders kregen tien kinderen waarvan enkelen jong zijn overleden. Mijn oma (de vrouw achter overgrootmoeder) wist me te vertellen welke broer en zus nooit volwassen zijn geworden (jongen en meisje meest links). Zijn ze heengegaan tijdens een oorlog of door een ziekte? Ik ben het vergeten. Een broertje heeft de foto nooit gehaald. De tragiek, die oma aan mij overbrengt, maakt diepe indruk op mij als kind.
Het jongste zusje van mijn oma is mijn oudtante Naan. Ik logeer als negenjarige bij haar en ome Cor. Ze wonen in Moerdijk. Oom en tante hebben zelf geen kinderen en fungeren maar al te graag als publiek bij het vertonen van mijn goochelkunsten. Niets is te gek. Ze zijn een en al aandacht. Ik lees stiekem huwelijksproblemen in de Prinses, luister naar ‘Raden maar’ op de radio en ik snoep van mierzoete jam met ananas. In je eentje van huis, logeren bij mensen die je grappig vinden, het was me een genoegen! Ome Cor overlijdt kort na mijn logeerpartij. Tante Naan brengt de rest van haar leven door als weduwe.
Op een leeftijd van ver over de negentig is ook zij tien jaar geleden overleden. Van de honderd jaar oude foto leeft niemand meer.