Rook en vuur

#Metoo. Laat ik dat voorop stellen. Een vriendje ging te ver zonder overleg. Ik ben twee keer op straat betast. Op het werk moest ik een plakkerige leidinggevende ontlopen. Verbaal ben ik sowieso belaagd. Jaren tachtig moet u weten. Verder dan genoemde incidenten is het nooit gekomen. Seks wilde ik meestentijds zelf. Een enkele keer heb ik dapper geweigerd.

Waarom breng ik dit allemaal te berde? Een chaos van gedachten spoelt over me heen na recent nieuws. Ik probeer orde te scheppen. Ik wil zo snel mogelijk een standpunt innemen.

Patrick Bruel is beschuldigd van seksueel wangedrag. Er lopen twee aangiftes over gebeurtenissen in respectievelijk 2012 en 2017, los van zes andere verhalen over een langere periode. Talloze Franse media schrijven erover.

Een week geleden lees ik het eerste bericht. Ik schuif dit meteen terzijde en doe het af als nepnieuws. Tot mijn verwondering spreken enkele collega’s mij erover aan. Het nieuws is doorgedrongen tot NU.nl en het AD. Hoe sta ik tegenover de kwestie? Ook broer W appt mij een artikel. Rap terug naar mijn tijdlijn, scrol ik langs een lange rij berichten. Roddelpersverhalen geïllustreerd met lelijke foto’s, maar ook fragmenten uit serieuze tv-programma’s, waarin deskundigen hun zegje doen. WTF!

Dit moet ik even verwerken.

In 2021 speelde er al iets rond een masseuse in een luxe spa. Die zaak is voor de rechter geweest, waarbij Patrick is vrijgesproken. Ik verwacht ook dit keer vrijspraak, maar je bent zo jaren verder. Deze zaak is erg vervelend en triest!

Ik ben in de war. In dit soort zaken kies ik altijd de kant van de vrouwen. Mijn feministische inborst gebiedt mij dat. Mannen zijn seksueel onbetrouwbare wezens. Als jonge meid leer ik bedacht te zijn op al het mogelijke, dek ik me in en blijf ik aan de veilige kant. Immer waakzaam, tenzij ik zelf het avontuur tegemoet wil. Geloof het of niet, andersom heeft een man mij ook wel eens af moeten wimpelen. Zo kom ik al meteen op een genuanceerder beeld. Het beeld van dader en prooi klopt niet. Man noch vrouw zijn 100% onschuldig.

Dochter J uit een ongezouten mening over haar soortgenoten: een aanklacht over grensoverschrijdend gedrag is tegenwoordig een makkelijk wapen om naar te grijpen. Ze is niet onder de indruk van het gebeuren. Talloze beroemdheden overkomt hetzelfde.

Onderschat vrouwen maar niet. Van een slachtoffercultus wil ik niets weten. En dan heb je nog dames van het slag: stalkende fan. Bij alle concerten in de jaren negentig en zero’s staat dezelfde vrouw vooraan. Patrick heeft haar moeten verzoeken aan de zijkant plaats te nemen om zich niet behekst te voelen. Ze is zelfs doorgedrongen tot de fanclub als medewerker. Gevaarlijke types.

Enerzijds wraak à la ‘Fatal attraction’, anderzijds degelijk drama in ‘De F*ckulteit’ (goede serie!). Dat Epstein schuldig is lijkt me duidelijk. Marco Borsato is vrijgesproken. Je verdwijnt in mistige verhalen, die niemand kan bevestigen. We zijn er met z’n allen niet bij. Geen rook zonder vuur?

Ik hou vast aan onschuld tot er justitieel bewijs is geleverd van het tegendeel. Een ander standpunt kun je niet innemen. Geloof in rechtspraak is essentieel. De #Metoo beweging houdt daar niet altijd rekening mee. Veroordeling vindt al in de media plaats. Zonder steunbewijs of andere getuigen staat de schandpaal al klaar.

Waarom sabelen journalisten, sensatiezoekers en andere gewone zielen er zo lustig op los? Een verklaring is jaloezie op het succes en de rijkdom van monsieur Bruel als publiek figuur. Hij beschikt over een hotel met sterrenstatus, een wijn- en olijfgaard waarvan de producten in de prijzen vallen, meerdere huizen. Hij zingt en acteert, zorgt voor volle zalen en uitverkochte tournees. Het houdt niet op. Dat kan afgunst oproepen. En dan zijn er ook nog antisemitische invloeden. Patrick heeft joodse wortels. Mensen die toch al xenofoob zijn, gunnen de Algerijnse vluchteling die hij ooit was, het licht in de ogen niet.

Ik geloof in het goede. Om precies te zijn geloof ik in de mooie persoon die Patrick is. Dit is geen machtsbeluste bullenbak. Hij heeft altijd tijd voor zijn fans. Ik heb filmpjes gezien waarop Patrick te laat bij een tv-studio arriveert, en dan in grote haast toch die handtekeningen krabbelt en selfies toestaat aan het wachtende groepje. Het is een weldoener. De man deugd, zo is mijn stellige overtuiging.

Natuurlijk ken ik hem als privépersoon niet. Ik hoor alleen autobiografische songteksten. De artiest Patrick Bruel blijft sowieso overeind, wat de uitkomst van een juridische strijd ook mag zijn. Hij verstopt zich niet, pareert de aantijgingen en ontkent hetgeen waarvan hij wordt beschuldigd.

Woensdag gaan we naar theater Edouard VII in Parijs. Patrick staat er op de planken, acteert in een komedie. We zitten op de eerste rij. Natuurlijk speelt hij een rol, maar bij het buigen en klappen na afloop hoop ik de mens te zien die ik al zo lang ken.

Ik neem bloemen mee.