In mijn mijmeringen en memoires heb ik het niet alleen over mezelf. De personen die ik schrijvenderwijs ten tonele voer krijgen belangrijke bijrollen. Hun eigenaardigheden, karakters en leven breng ik voor het voetlicht. Ik worstel er bij voorbaat mee. Hoe ver kan ik gaan? Mijn vrijheid van meningsuiting is een recht, maar hun privacy ook.
Dan maar anoniem? Ik kan een fictief figuur neerzetten die Maaike Mijmert heet. Ik kan beweren dat ze niet dezelfde vrouw is als Maaike van Dueren den Hollander, dat alle mensen over wie ik schrijf personages zijn. Ik kan verklaren: “Iedere gelijkenis met echte personen berust op louter toeval”.
Onzin.
Maaikemijmert is wel degelijk autobiografisch. Al beken ik ruiterlijk dat ik me vrij voel de werkelijkheid te verfraaien en mijn herinneringen te kleuren. Om mijn tekst stilistisch beter te laten uitkomen, verzin ik soms een extra voorbeeld. Ik schep er genoegen in om mijn leven als een roman neer te zetten. Desalniettemin is er maar een Maaike. Ik heb maar een man J. Dochter J en vriendin B bestaan echt. Is een initiaal genoeg om hun privacy te waarborgen? Juridisch? Ethisch?
Zo niet, dan heeft mijn website geen bestaansgrond. Ik wil juist eerlijk zijn over alles. Ik hou niet van schijn ophouden en om de hete brij heen draaien.
De memoires worden de grootste uitdaging. Mijn archiefkast begint in de jaren zestig. Dat materiaal kan ik vrijuit delen. Ik schrijf onbekommerd over wijlen oudtante Naan. Chronologisch kan ik even door. Ik krijg echter al buikpijn bij het idee om verslag te doen vanaf -laten we zeggen- 2003. Want ex P zit vast niet te wachten op bespiegelingen waarin hij zichzelf herkent. Ga ik zoon S weer voor jaren van me vervreemden? Wat trek ik over me heen?
Moeten de sleutelfiguren in mijn leven dan eerst dood zijn? Misschien schrik je van deze opmerking, maar zo cru bedoel ik het niet. Veel schrijvers durven pas over een moeilijke jeugd te schrijven als hun ouders veilig hemelen. Gelukkig is dit (nog) geen boek. Tot een literatuurprijs zal het niet komen en cyberspace is immens groot. Laat ik vrijuit schrijven en net doen alsof niemand dit leest. Ik begin met benoemen via initialen. Ik ga mijn pad verkennen zonder de weg te weten. Er is geen horizon.