Begin dit jaar ben ik begonnen aan een chronologische beschrijving van mijn leven. Mijn parcours 1961 – 1988 doorleef ik opnieuw. Ik neem een adempauze om over mijn schouder te kijken en te overdenken hoe ik verder moet.
Tot nu toe reis ik met oogkleppen. Aanmoedigingen van enkele toeschouwers langs de route houden mij gaande. Ik vervolg stug mijn pad, hou dezelfde koers, recht vooruit.
Waar ben ik mee bezig? Schrijven lijkt een hobby in de marge. Ik wil reacties, maar massale belangstelling blijft uit. Dat schuurt. Ik heb behoefte aan een deskundige blik op mijn teksten. Tegelijkertijd voelt dat kwetsbaar en eigenwijsheid zit me in de weg. Ik wil zelf baas blijven over wat ik doe, ben niet per se op zoek naar een mening waarmee ik rekening moet houden. De verleiding is groot om niet meer op (het uitblijven van) commentaar te letten, me op te sluiten en puur voor mezelf te schrijven. Maar nee, dan blijf ik in het duister tasten. Tot een beter resultaat zal het niet leiden.
In het plaatselijke blaadje kom ik een artikel tegen over een amateurschrijver. Van zijn persoonlijke verhaal is een boek verschenen. Je kunt het bestellen bij IkVerhaal, een kleine uitgever. Is dit ook iets voor mij? Ik zie er een hulplijn in. Ik mail de gegevens van mijn website en vraag of mijn blogs geschikt zijn als basis voor een boek. Heeft mijn noeste arbeid kans van slagen? Zijn er adviezen te geven? Is er kritiek te leveren?
Binnen een week ontvang ik een verbluffend goede analyse van mijn teksten. Alles is gelezen. Kaf is van het koren gescheiden. De redacteur-uitgever beschrijft mijn persoonlijkheid treffend. Hoe is dit mogelijk? De man kent mij niet, heeft mij nooit ontmoet, weet nog niet eens mijn hele geschiedenis en dan toch al deze rake woorden. Mijn persoonlijke verhaal is het waard om in boekvorm te verschijnen. Ik heb schrijfpotentie, stelt hij vast.
Mijn droom om een boek te publiceren kan eerder uitkomen dan ik durfde hopen. Ik krijg een helpende hand aangereikt in de vorm van schrijfbegeleiding. Mijn redacteur-uitgever verzekert me dat hij niets herschrijft, mijn stem van mij blijft. Hij markeert en legt uit, ik beslis.
Dit klinkt fantastisch. 1500 woorden aanleveren over wat de kern van mijn boek moet worden is de eerste stap.
De loop van maaikemijmert.nl wijzigt door deze recente ontwikkeling van koers. Ik onderbreek mijn levensweg ter hoogte van 1988. De brug staat open. Mijn memoires liggen aan de overkant, waar ik ze voorlopig laat. Ik ga een omweg maken. Mijn boek zal me naar de juiste bestemming brengen.

Mooie vergelijking met de brug. Het zal emotioneel een lastige klus zijn – de brug sluiten, zonder drenkelingen. Ben benieuwd naar deze reis…….
Spannend!!